อัพเฉ่า

(เอ็นทรีนี้...เป็นเอ็นทรีระบายทัศนคติความรักส่วนตัวค่ะ ใครไม่เห็นตรงกันก็อย่าได้ด่าว่าเลยนะ เพราะอยากมีที่ระบายก็เท่านั้น...) 

มาโชใส่รองเท้าเบอร์ 38 ค่ะ...

สงสัยว่าอยู่ดี ๆ ทำไมมาบอกเบอร์รองเท้าอย่างนั้นหรือคะ???

ก็ไม่มีอะไร แค่อยากจะบอกให้รู้ว่ารองเท้าเบอร์นี้คือเบอร์ที่วางขายมากที่สุดตามตลาดทั่วไปค่ะ ถ้าหากเป็นรองเท้าผู้หญิง คุณสามารถหารองเท้าเบอร์นี้ได้แน่นอน ไม่ว่าจะร้านไหน

อยากสื่ออะไรถึงได้พูดถึงไซส์รองเท้าที่มีวางขายมากที่สุด???

ก็ไม่มีอะไรลึกซึ้งมากมาย...แค่อยากจะสื่อว่า มาโชเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดา ๆ ทั่วไปเท่านั้น ผู้หญิงที่เดินไปตามท้องถนน สวนกับคนไปมาทุกวัน

แต่วันนี้ผู้หญิงคนนี้อยากระบาย...เรื่องความรัก เรื่องของหัวใจ

ใครรู้สึกชีวิตรักมัน "เจือฝุ่นละอองควัน"

ไม่ถึงขั้นว่างเปล่า...แต่ก็เบาบางเต็มทน

แล้วก็ยังสับสน เหมือนฝุ่นที่มันลอยไปทั่วห้องกว้าง เคว้งคว้างไร้ทิศทาง...ก็เท่านั้น

............

...................

.......................

ลอกเกิดมาหน้าตาธรรมดา ๆ ชีวิตนี้มีแฟนมา 3 คน

คนแรก เป็นฝ่ายทิ้งเขา  สองคนหลังเขาทิ้งเราไปเฉย ๆ

สงสัยบาปกรรมที่ทิ้งเขาคนแรก มันส่งกรรมสนองเป็นสองคนหลัง

อกหักยับเยินไหม?

ก็ไม่ใช่....แค่มันโหวง ๆ ที่ถูกทิ้ง ณ ขณะนั้น

ขอโกรธไม่ได้ เพราะเราเองก็ไม่ได้ดีเลิศถึงขนาดที่จะหยุดให้เขาอยู่ที่เรา

แรกเริ่มอาจโกรธแต่ก็ไม่เคยเฝ้าโทษเขาเหล่านั้น ด้วยความเป็นคนง่าย ๆ ผ่านไปไม่ถึงเดือนก็ลืมอาการเจ็บปวดปางตายไปจนหมด กลับมาใช้ชีวิตเอื่อยเรื่อยแบบที่เคยเป็นมา

ให้เราดีได้เท่าที่เราเป็น เราไม่ควรโทษตัวเองว่าดีไม่พอสำหรับใคร ใช่ไหม?

เขาก็ดีได้เท่าที่เขาเป็น เราไม่ควรโทษว่าทำไมเขาดีไม่พอสำหรับเรา ใช่หรือไม่?

มีมาโชเชื่ออย่างนึง...ต่อให้ชีวิตคู่ราบรื่นแค่ไหน แต่ถ้าหากรู้ตัวว่า "ไปด้วยกันไม่ได้" เมื่อไหร่

ต่อให้อีกฝ่ายแสนดีแค่ไหน ก็ตีจากได้

หรือต่อให้ทรยศกันร้อยครั้ง นอกใจกันร้อยหน แต่ถ้ายังรู้สึกว่า "เราอยู่ด้วยกันได้"

ต่อให้อีกฝ่ายเลวแค่ไหน ก็ไม่มีวันแยกกันได้เด็ดขาดหรอก

อันโชคดีที่มาโชไม่เคยเจอเหตุการณ์เลวร้าย ถึงขนาดต้องแตกหักกันด้วยความรุนแรง

แต่แลกกับความโชคดีนั้น ก็คือการที่เรา "โกรธไม่ได้" ความอึดอัดมันเลยอวลอยู่ในใจ ไม่ได้เป็นแผลสาหัส แต่เป็นรอยเข็มตำเล็ก ๆ ที่บางครั้งก็เจ็บขึ้นมา...

..........

.............

.................

เป็นผู้หญิงทุกคนมีความฝันว่าจะเจอผู้ชายแสนดีเข้าสักวัน

ไป!!!มาโชก็เป็นหนึ่งในนั้น แม้จะคิดว่าตัวเองคงขึ้นคานแน่แล้ว แต่เวลาที่เดินไปตามถนน ก็ยังหวังจะได้พบรักแห่งโชคชะตาบ้างซักครั้ง....

แต่เรื่องจริง มันไม่เป็นไปตามฝันหรอก

เพราะต้องมารับภาระทางบ้าน ทางเดินมันเลยตึงเครียดและเงียบเหงา....

ประสบการณ์มันสอนว่าความรักกับแฟนในฝัน มันเอามาแลกข้าวกับค่าเทอมไม่ได้

เลยจำใจโยนมันทิ้งไปอย่างเงียบ ๆ แล้วก้มหน้าเดินเดี่ยวไปตามทางคนเดียว...

แต่ความรักในอุดมคติมันหน่ายไม่ลงหรอก

สิ่งที่คิดในอุมคติมันไม่ได้หวานเหมือนในนิยายชวนฝัน

มันไม่ได้ลวงโลกแบบที่พระเอกต้องรวย ต้องดี ต้องเป็นคนที่ช่วยเหลือเราได้ทุกเรื่องเวลาเราลำบาก เป็นคนที่ฝากชีวิตเอาไว้ได้

เราไม่ใช่เจ้าหญิง และคุณก็ไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าชาย

ไม่ต้องรวย ไม่ต้องเท่ ไม่ต้องเก่ง ขอแค่ตัวสูง ขอแค่ไม่งี่เง่า เคารพกันและกัน ช่วยกันฝัน แต่ไม่พากันเพ้อ

มอเตอร์ไซด์ที่มาโชกำลังอยากได้ไม่ต้องมี มาช่วยกันผ่อนทีหลังก็ได้ และขอซ้อนท้ายไปด้วยก็เท่านั้น

ไม่อยากได้ของติดตัวมา แต่อยากให้ช่วยกันสร้างมากกว่า...

สเป็คผู้ชายแบบนี้ ขอมากไปรึเปล่านะ?? โดยเฉพาะตัวสูง เพราะเราเองก็สูง 160 เข้าไปแล้ว จะหาคนสูงกว่าเยอะก็คงยาก แต่ก็อยากจะดูตัวเล็กในสายตาแฟน...อยากรู้สึกว่าเขาปกป้องเราได้

สงสัยจะขอมากไปแน่ๆ  เพราะป่านนี้ไม่เจอเลยซักคน...หรือเขาอาจจะมีตัวตนจริง แต่เราชะตาไม่ต้องกันก็ได้

ก็ปล่อยไป...เตือนตัวเองบ่อย ๆ ว่าอย่าไปไขว่คว้า หากมีวาสนาก็มาเอง...

แต่เผลอทีไรก็ฝันหวานถึงชายในฝัน....ก็เรื่องแบบนี้สำหรับผู้หญิง มันหน่ายไม่ลงนี่นา...

............

................

....................

และอยู่อย่างโสด ๆไปเรื่อย ...วันหนึ่งก็มีเรื่องให้ประหลาดใจ...

คนที่เราทิ้งเขาไป และคนที่เขาทิ้งเราไป กลับมาพร้อมกัน

คนหนึ่งติดต่อมาทางโทรศัพท์ คนหนึ่งติดต่อมาทางสายเน็ท

คนแรก ความรู้สึกผิดมันทำให้เรายอมคุยกับเขา เพราะสำนึกแล้วว่าที่จากกันตอนนั้น เพราะความเป็นเด็กของมาโชส่วนหนึ่ง และความเอาแต่ใจของเขาส่วนหนึ่ง ผิดทั้งคู่ไม่ควรโทษใคร

ส่วนอีกคนที่ทิ้งเราไปด้วยการบอกเลิกทางโทรศัพท์ และ ขอติดต่ออีกครั้งด้วยอินเตอร์เน็ท เผลอคุยไปเพราะไม่รู้ใครแอดมา....

แต่สองคนนี้มีจุดร่วมตรงที่ต้องถามออกไปว่า "กลับมาทำไม?"

อาจดูเหมือนหยิ่ง...เหมือนมาโชถือดี

แต่จริง ๆ ที่ถามออกไป เพราะปลงกับเรื่องความรักที่ผ่านมาจนไม่อยากกลับไปคบใครอีกแล้ว

น้อยใจลึก ๆ เหมือนกัน เวลาที่ลำบากไม่มีใครอยู่ใกล้ ๆ

ตอนแรกที่ตัวคนเดียว ไม่มีคนคอยให้กำลังใจมันก็รู้สึกอ้างว้าง เหมือนคนเดินมามาก ๆ จนขาล้า ไม่กล้าจะก้าวเดินต่อเพราะกลัวล้ม

แต่แล้วปัญหาในชีวิต มันก็ถีบเราให้ล้มลุกคลุกคลานโดยต้องสลัดเรื่องความรักออกไปจากหัว

ช่วงเวลาที่ลำบากเรื่องเงิน มันสอนให้รู้ว่า "สุดท้ายแล้วที่พึ่งได้ก็มีแต่ตัวเรา" ....ค่อย ๆ คลานไปข้างหน้า ยันตัวขึ้นยืน สุดท้ายก็ออกเดินได้อีกครั้ง

จนพ้นจากสถานะเลวร้ายตรงนั้นมาด้วยลำแข้ง....ขามันก็แข็ง จนเดินเดี่ยวได้อย่างไม่รู้จักคำว่าล้า

ไม่ต้องการคนช่วยพยุงอีกแล้ว ตอนนี้ต้องการคนที่เดินเคียงข้าง...ถ้าหากล้มลงไป มาโชก็จะดึงแขนให้ลุกขึ้นมา และไปด้วยกันอีกครั้ง

น่าเศร้า...สองคนที่กลับมานั้น หยิบยื่นให้แต่ฝันของเขา ไม่เคยจะนึกเอะใจเลยว่า "เรา" ต้องการอะไร?

ไม่อยากได้คนเกื้อหนุน แต่อยากได้คนเดินเคียงข้าง เข้าใจไหม?

หากคบกันด้วยใจ แต่ไม่พร้อมจะให้เวลากัน...ก็คิดไม่ออกเหมือนกันว่าจะทำใจยอมรับได้อย่างไร

อาจมีหลายคนเห็นว่า สมน้ำหน้ามาโช มีคนเข้ามาให้พึ่งไม่รู้จักคว้าไว้ ทำเป็นวางท่า...อุดมคติอะไรก็ไม่รู้

แต่ถ้าหากโลภมาก กลัวคาน อายสังคม คว้าเอาไว้...คิดตื้น ๆ แต่งงานไป

ผู้หญิงที่ชื่อมาโชคนนี้ ขอยอมโดนตราหน้าว่าเป็นอีแก่แห้งตาย ดีกว่าต้องไปเป็นคุณนายหน้าใส ใจระทมอยู่กับคนที่เราไม่แน่ใจว่ารัก และไม่มั่นใจว่ารักเรา

แต่ก็ไม่ได้อยากขึ้นคานนักหรอก...

ยังคงรอ...รออย่างปลงไม่ตกกับชีวิตว่าจะโสดตายหรือคบใคร รอว่าสักวันจะมีคนที่ใกล้เคียงอุดมคติเข้ามาบ้าง.....

.........

............

..................

และวันนี้มาโชก็ยังคงใส่รองเท้าเบอร์ 38 เดินคนเดียวอยู่....

เดินไปข้างหน้าไม่ช้าไม่เร็ว....

......และแอบหวังว่าจะมีสักวัน ผู้หญิงธรรมดา ๆ คนนี้คงจะไปชนกับคนในฝัน...สักครั้งในชีวิต

0-0-0-0-0-0-0-0-0

ขอบคุณทุกคนที่ทนอ่านคำพร่ำเพ้อมาจนจบนะคะ

ปล. เพลงนี้ไม่ตรงกับชีวิตทุกประโยค แต่มันโดนอย่างบอกไม่ถูกเลย และชอบมานานแล้วค่ะ ประกอบกับวิทยุเปิดตอนจิตตกพอดี มันเลยยิ่งกลมกล่อม...